Ik kan soms zomaar overvallen worden door een gevoel van geluk. Zoals vanmiddag na het werk. Ik nam een alternatieve route zodat ik, in plaats van een half uur, bijna drie uur deed over de dertig kilometer die normaal tussen mijn werk en huis ligt. Ik reisde langs landelijke weggetjes, met weidse uitzichten.
En daar word ik toch zo gelukkig van! De zon scheen, ik hoefde geen jas aan, zelfs mijn vest kon in de auto blijven liggen als ik uitstapte om foto’s te maken. Ik stelde mijn navigatie in op mijn huisadres, opdat ik niet helemaal van de wereld af en wel een beetje in de richting van Dordrecht zou blijven rijden.
Als ‘ze’  zei: Sla over 100 meter rechtsaf om de snelweg op te gaan’, zei ik ‘Nee, we gaan de snelweg niet op, we gaan links!’ En zo passeerde ik prachtige laantjes, zonovergoten maïsvelden, kon ik eindeloos ver kijken en had ik geen idee waar ik was. Als ik langs iets kwam waarvan ik dacht, hier moet ik eens terugkomen, legde ik dat vast in het navigatiesysteem; leuk plekje 1, leuk plekje 2, enzovoort, straks weet ik hopelijk nog wat het was, anders wordt het wederom een verrassingsrit. Uiteindelijk kwam ik uit bij wat later Willemsdorp bleek te zijn.  Ik heb daar een tijd langs de rivier gezeten, terwijl de lucht langzaam rozig werd.  Ik zat daar zomaar op een muurtje naar het voorbijvarend verkeer te kijken. En de zon die langzaam verdween in luchtig uitgewaaierde wolken.