De katten kunnen de nieuwe vrijheid niet aan. Nog even los van het in de vijver vallen/springen, doen ze ‘s nachts vervelende dingen die ons uit ons slaap houden. Ze hebben ieder hun eigen techniek. Ze willen graag zelf bepalen wanneer ze naar binnen en naar buiten gaan. Dag en nacht. Als wij thuis zijn moeten wij daarvoor zorgen want zelf krijgen ze de schuifdeur niet open. Overdag, als er iemand thuis is, gaat die deur wel open en dicht. Daar hebben de katten butlers voor. Ze hoeven maar richting deur te lopen, soms daar even een beetje heen en weer drollen, en de butlers/wij staan wel op. ‘s Nachts is het een ander verhaal, ‘s nachts willen de butlers slapen.

Dus wat doe je dan om je bedienden zover te krijgen dat de deur opengaat als je ‘s nachts naar buiten wil, of juist naar binnen? Dan ga je net zo lang zitten klieren tot ze wakker zijn. Tegen de slaapkamerdeur staan te rammen/krabben/boksen (Maya’s techniek) of op het platte dak springen voor het slaapkamerraam en daar net zo lang alle aria’s uittesten tot er een effectief is (Poema’s techniek).

We hebben de plantenspuit uitgeprobeerd. De eerste keer kreeg Maya een voltreffer recht in haar snuit. Daarna stond ze niet meer vlak achter de deur. Maar eenmaal wakker zijn wij ook niet voor één gat te vangen en spoten Maya alsnog nat, ook al zat ze om het hoekje. Maar Maya werd steeds uitgekookter. Zodra ze hoorde dat we het dekbed van ons af gooiden en richting deur kwamen rende ze weg en verstopte zich. Eerst achter de trap naar de bovenste etage, toen op die trap. Soms lag ze aan het eind van de gang, gewoon te kijken wat we allemaal deden want daar had zij niets mee te maken natuurlijk. Tegenwoordig is ze nergens te bekennen als we, heel zachtjes opstaan en de deur openen. Ze zit beneden. Nee, ze lígt beneden. Languit, zich uit te rekken. Oooooh, ik lig zó lekker te slapen! Wat lopen jullie nou ‘s nachts te spoken?? Jullie maken me wakker!!!! Gááááááááp!!!