De Springbalsemien wacht nog steeds op plaatsing. Er komt steeds weer wat tussen. Vanochtend stonden de viooltjes mooi te wezen in het ochtendzonnetje, nog nat van de ochtend-dauw.

….. hebben we in de Brabantse Biesbosch gewandeld. Heel veel Springbalsemien gezien en gefotografeerd, maar die komen morgen, bij leven en welzijn ,want ik heb het gevoel dat ik ziek ga worden, eerst wat andere foto’s van die dag.

Als je landschappen wilt fotograferen moet je geen helderblauwe luchten hebben.Dit soort luchten zijn kadootjes.

Wie weet wat dit is?

Het is weer eens tijd voor een raraatje. Dus: wat is dit?

UPDATE:

(meer…)

Vanochtend was het vier graden, bij ons in het Dordtse, toen ik de katten naar binnen, weer naar buiten en weer naar binnen liet. Dat was een uur of zes.

Later, onderweg naar m’n werk,  kreeg ik spijt dat ik geen camera bij me had. Potver wat was het mooi!! Ik reed via Terheijden Breda binnen en wreef mijn ogen uit toen ik een witte deken op het land zag liggen. Sneeuw?????

Nee, een witte deken van mist. Prachtig om te zien samen met de prachtige kleuren rood-oranje met een gloeiende bol ergens daartussen, langzaam overgaand naar blauw. Uitgewaaierde vliegtuigenstrepen maakten het helemaal af.
Zucht ….

Toen het even mogelijk was ben ik gestopt en maakte deze foto vanuit de auto met mijn Nokia N95.
Ik denk dat ik voortaan toch maar vaker de camera meeneem.

Voor ik kon stoppen zag ik ook groepen ganzen overvliegen. Rustig vervolgen zij hun weg. Wat een teamwork, daar kunnen wij mensen nog een puntje aan zuigen. Ik ben altijd weer onder de indruk.  Het maakte het plaatje helemaal compleet.

Vervolg zie hieronder:

(meer…)

Jan was in de Montevideotoren in Rotterdam, momenteel de hoogste woontoren van Nederland. Ik vroeg hem wat foto’s te maken vanaf de 35e verdieping. Deze laat ik jullie graag zien.
De toren telt 42 verdiepingen. Het schijnt dat Bratt Pitt bovenin een appartement heeft.

De Erasmusbrug en rechts het KPN gebouw

Zicht op de oude Maas en verderop op raffinaderijen van de Botlek en de havens.

Tussen de twee rood-witte hijskranen links zie je de in aanbouw zijnde Maastoren, straks  de hoogste toren van Nederland.

Het enorme schip ‘de Nieuwe Rotterdam‘  de ms. Rotterdam  lijkt een bouwmodel.

Richting Capelle, op de achtergrond zie je de boog van de Brienernoordbrug.

De Euromast is hier te zien en rechts het Dijkzigt ziekenhuis.

Dat gele bootje is de watertaxi.

De Euromast.

Leuk en levendig hè, zo hoog?  Lijkt me dat je je niet hoeft te vervelen daar. Ik heb alvast kenbaar gemaakt dat ik het niet een straf zou vinden daar te wonen. En dat heeft niets met Bratt Pitt te maken.

Ik zou best nog eens de Rocky Mountains willen fotograferen. Of de Taj Mahal. En nog heel veel meer. Maar ik vermaak me ook uitstekend languit liggend in het natte gras. Ik kan daar wel een uur liggen, je hebt geen kind aan me. Toen ik gisteren zo bezig was met het fotograferen van “onzichtbare” druppels, verschenen er opeens drie paar voetjes voor me in beeld. Drie kindje stonden gebogen te turen naar het bijzondere waar ik toch zoveel moeite voor deed. Later dacht ik: dát was nou een leuke foto geweest!

Gisteren hebben we een wandeling gemaakt door de Brabantse Biesbosch waar we op het Jantjespad belandden. Een heerlijke wandeling waar we geen last hadden van de wind. De zon scheen prachtig op en door de vele  kleuren Springbalsemien. Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien! De foto’s komen nog.

Het is niet hetzelfde als vanaf zes hoog, maar als ik op de bovenste etage op het platte dak ga staan kom ik een aardig eindje.  Een rode zonsondergang betekent mooi weer de volgende dag. Ja toch??  (Niet dus     )

Katten kunnen heel subtiel kenbaar maken dat je ze vergeet te voederen. Terwijl ik buiten zat, met Jan mijn ongenoegen te bespreken over het ongedierte in onze tuin (zie hieronder) kwam Poema stilletjes in de buurt liggen. Niet buiten, want de bakjes staan binnen. Zodra ik naar binnen ga en richting keuken loop, is het oppassen geblazen want dan loopt’ie kriskras tussen je benen door.

Néé ik vergeet je niet, we gaan nu een blik opentrekken! Maya kom je ook???

Vandaag, mijn vrije dag. Zon schijnt door de luiken de slaapkamer in. Ha! Das mooi! Eén keer nog even de andere kant van het kussen voelen en dan energiek de benen buitenboord! Een blik naar buiten, blauwe lucht: zomers weer.  Tuindeuren met een zwierige zwaai wijd open. Kom maar binnen zomer! Eerst even een ontbijtje, krantje, mail lezen, u kent het wel. Daarna ga ik naar buiten, lekker languit op de luie stoel, nog even genieten van een van de laatste zomerse dagen.

Ik kijk weer naar buiten als ik merk dat ik steeds minder zie. Donker! Wolken all over! F ***!

Dan maar even nuttige zaken doen, stofzuigen, badkamer doen. Er valt een enorme bui. Alsof de hemel naar beneden komt. En even later schijnt de zon. Ja zo gaat dat in ons land.

Na de regen hangen er druppels en ik haal de camera en ga naar buiten. Opeens zit ik vast in een stevige, kleverige draad. Getver!! Ik steiger naar achter en pak een voetenbankje om me daarmee al zwaaiend voor me uit, een weg te banen door de spinnenjungle. Wat denken ze nou, die spinnen? Dat ze iedere nacht mijn tuin tot hun territorium mogen maken en daarbij met allerlei vieze, plakkerige obstakels mij de toegang tot mijn eigen tuin kunnen belemmeren? Ik daggut niet! Niet alleen hangen er diverse gordijnen van stevige draden horizontaal over het pad, maar als je je er doorheen hakt met je tot machete getransformeerde voetenbankje, komen de spinnen ook ineens te voorschijn. En nog niet van die kleintjes ook! Yek!

Oh, de zon schijnt! Gauw naar buiten. Dit logje maak ik later wel af!
(meer…)