De katten zijn na het huis ook langzaamaan aan de tuin gewend. In eerste instantie vlogen ze nog naar binnen bij het minste geringste geluidje. Nu durven ze al langer buiten te blijven en verder te gaan. Poema is zelfs al een nacht buiten gebleven.

Aan regen moeten ze ook wennen. Vorige week toen het afwisselend zonnig en buiig was, kwamen ze bij de eerste bui (wel een forse onverwachte) getweeën naar binnen gevlogen. Binnen op het marmer was er geen houwen aan, ze gleden alle kanten op. Ze vlogen links uit de bocht, herstelden zich en renden verder en vlogen rechts uit de bocht. Later, na weer een sessie zon-regen-zon kwam Poema weer naar binnen gevlogen. De eerste poot die op de vloer kwam bracht ‘m gelijk al halverwege de kamer,  daarna leek hij het te begrijpen en rende min of meer op z’n voorpoten verder. Althans zo leek het mij. We lagen dubbel.

Ze vinden het heerlijk buiten.  Kijken verbaasd naar om hun neus vliegende hommels. Nemen slokjes uit de vijver.  Liggen op hun rug op het terras of zoals Poema hier op een schaduwplekje.