Je hebt vast zitten kijken op deze foto waar zich de huisdieren bevinden. Nee, die zijn er niet. Dit zijn moerbeibladeren en moerbeivruchten. Vroegah, toen had ik zijderupsen. Ik moet zeggen ik ‘hield’ zijderupsen.

Het waren forse, witte rupsen. Hoe ik eraan kwam en iedereen er aan kwam, want we deden allemaal in zijderupsen als tien – twaalf-jarigen, ik heb geen idee. Dat is in vergetelheid geraakt. We hielden ze in schoenendozen met deksel erop met daarin gaatjes geprikt. Tegenwoordig zouden de dierenwinkels ongetwijfeld prachtige bakken speciaal voor zijderupsen maken. Maar wij deden het met schoenendozen.

De zijderupsen sponnen lichtgele coconnetjes. Daar deden we verder niets mee. We wonden die coconnetjes niet af en we verkochten de zijde niet. Wat we wel deden is moerbeibladeren verzamelen voor onze rupsen. Dat is wat ze aten, moerbeibladeren is voor zijderupsen als bamboe is voor panda’s. Wij hadden in onze tuin een klein moerbeiboompje. Te klein om mijn rupsen te voeden. Ik trok dus bladeren van de moerbeiboom van een buur elders in ons Zuid Afrikaanse dorp. Ik deed het iedere keer van een andere tak, dan groeide de boom niet scheef en viel het niet op. De boom stond aan de rand van de tuin en naast die tuin liep een paadje, een doorgangetje. Iedere keer als ik er langs liep trok ik er een stuk of vijf bladeren af.

Helaas hadden de zijderupsen vijanden, kleine vijandjes die desondanks zorgden voor dood en verderf. Ik rook het al als ik de doos opende. De mieren waren gekomen. De mieren vielen de rupsen aan en het was einde verhaal.

Deze bladeren trok ik vandaag van een andere boom die in Dordrecht staat. De vruchtjes worden door de vogels opgegeten. Van rupsen geen spoor.