Ik ben aan het opruimen. Tussen de mappen met van-alles-en-nog-wat vind ik een paar verloren mapjes negatieven. Ik zoek de negatief-map op en stop de strookjes in de daarvoor bedoelde tasjes. Ook mijn vaders oude negatieven zitten daar nu in. Wat zijn het er veel. En dan heb ik het nog niet over de vele dozen vol dia’s. Duizenden zijn het. Zowel mijn vader als ik waren verslaafd aan het fotograferen, en hadden beiden iets van een archivaris. Mijn vader schreef alle belangrijke zaken in zijn agenda’s. Het weer, de boeken die hij las, de films en voorstellingen die hij bezocht. De geboorten van zijn kinderen. De prijzen van de aanschaffen en zijn salaris. Ik heb zijn agenda’s vanaf 1939 hier liggen. Zelf kan ik er ook wat van, ik heb vele dagboeken vol hartzeer neergepend. In tijden dat het goed met me ging kwamen de dagboeken pas na een paar jaar vol, als het slecht ging had ik wel vijf dagboeken in één jaar nodig!
Zo’n verhuizing is een sentimental journey. Een heel leven glijdt weer door je vingers, en niet alleen dat van mij maar ook voor een deel van dat mijn ouders. En van mijn kinderen.