Twee beelden uit Dordrecht:

Het monument van Aelbert Cuyp, Dordts schilder

Het kauwgummuurtje, monument van de Dordtse jeugd

Wat is mooier as ‘n hoeske mit ‘n mooi lapke grond
Wat is beter as de kunstmis, ja, dat wait ie da’s stront
Van ‘n peerd en ‘n kou, bie mien olden ook de beer
En as wie hom sneden, ja din zongen wie mor weer

Mor mien toentje, mor mien toentje

Ja dij mis ik naait geern

Het is wel genieten met ‘n eigen toentje! Ook al is het een piepklein lapje en staat er niet veel, de vorige bewoners waren niet van die buitenmensen geloof ik, maar ik hoef maar voor de lavendel te gaan zitten en de hommels en vlindertjes vliegen vanzelf in beeld!

‘k Heb spinoazie, ik heb roapknollen, ‘k heb radies en ramenas
‘k Heb andievie en augurken en tomaten in de kas
Ja zo komen wie met zien allen de winter wel deur
En ankomend joar din gaait de kop ter weer veur

Op de eerste foto zie je het koolwitje met zijn roltongetje op zoek naar nektar in de bloem, op de tweede is de tong opgerold.

Met dank aan (voor de teksten) de beste chansonnier ever, Ede Staal.

Het heeft geregend. Omdat het nogal kleurloos is in mijn nieuwe tuintje, heb ik twee potroosjes gekocht.  Na de bui is het tijd eens met de camera naar buiten te gaan.

Ik heb rupsjes in mijn nieuwe papyrusplanten!
Ik heb de planten maar even buitengezet, en de rupsjes er zoveel mogelijk uitgeschud. Geen idee hoe ik daar aan kom en hoe ik er vanaf kom. De planten hebben al flink te lijden gehad!

Deze lag nog op de plank.. van begin deze maand.

Van vorige week, maar ik loop wat achter…

Even tussen het uitpakken van de dozen door… mag wel in deze tijd van Oranje-gekte toch?

Dit is wat ik noem een “fluwelen” verhuizing. Meestal is verhuizen oorlog, revolutie, geweldadig, je voelt je ontheemd, vluchteling en ongelukkig. Vul maar in “ik” waar staat je. Want ik weet natuurlijk niet hoe een ander het ervaart. Omdat onze huizen nog niet verkocht zijn kunnen we het rustig aan doen. Wat wel weer het nadeel heeft dat ik momenteel heen en weer scharrel tussen 3 huizen. De woonkamer is grotendeels af.

Op het moment zijn de laatste leveranciers de garderobekasten aan het monteren. Moeten ze helemaal tegen de wand mevrouw? Ja?, ok! Dat stopcontact komt te vervallen mevrouw. Ja, dat is prima. Waar moeten de planken en de roede??

Gelukkig heb ik al een week internet in dit huis, een comfortabele zitplaats en is er ook nog genoeg te doen. De boeken zijn op enkele dozen na allemaal in de boekenkast verdwenen. De komende dagen, vooral zaterdag gaan we nog wat grotere stukken uit onze huizen hierheen brengen. Het bed staat bijna en dan kunnen we hier slapen. In het oude huis wachten de katten op wat komen gaat. Poema heeft zichzelf alvast ingepakt.

Een paar dagen geleden, dinsdag geloof ik (ik ben de draad kwijt met de dagen nu ik regelmatig een dag vrij ben) ben ik wandelend de omgeving gaan verkennen. Ik kwam terecht in wat later het Bos van Repelaer bleek te heten. Ik passeerde een wildrooster en was reuze benieuwd wat ik tegen zou komen. Op mijn hoede wandelde ik door. Een mevrouw met een minihondje passeerde me en dat stelde wel gerust. Het zouden vast geen vreselijk gevaarlijke dieren zijn die daar rondliepen.

Bij het ballonnetje heb ik gewandeld, ik woon (straks) in de wijk rechtsboven.
In de tuin valt er niet zo bar veel te beleven. Een hortensia bloeit. En een lavendelplant. Er staat een (uitgebloeide) blauwe regen die een groot deel van de achterkant van de tuin heeft overwoekerd. Er moet meer kleur in komen. Stokrozen, rozen, andere bloemen die een engels sfeertje kunnen maken. Heeft iemand leuke ideeën?

Ik ben aan het opruimen. Tussen de mappen met van-alles-en-nog-wat vind ik een paar verloren mapjes negatieven. Ik zoek de negatief-map op en stop de strookjes in de daarvoor bedoelde tasjes. Ook mijn vaders oude negatieven zitten daar nu in. Wat zijn het er veel. En dan heb ik het nog niet over de vele dozen vol dia’s. Duizenden zijn het. Zowel mijn vader als ik waren verslaafd aan het fotograferen, en hadden beiden iets van een archivaris. Mijn vader schreef alle belangrijke zaken in zijn agenda’s. Het weer, de boeken die hij las, de films en voorstellingen die hij bezocht. De geboorten van zijn kinderen. De prijzen van de aanschaffen en zijn salaris. Ik heb zijn agenda’s vanaf 1939 hier liggen. Zelf kan ik er ook wat van, ik heb vele dagboeken vol hartzeer neergepend. In tijden dat het goed met me ging kwamen de dagboeken pas na een paar jaar vol, als het slecht ging had ik wel vijf dagboeken in één jaar nodig!
Zo’n verhuizing is een sentimental journey. Een heel leven glijdt weer door je vingers, en niet alleen dat van mij maar ook voor een deel van dat mijn ouders. En van mijn kinderen.