Het wil niet zo erg vlotten met me deze winter. Maar das niet erg hoor, want dat is iedere winter zo. Het duurt te lang, het is te somber, te nat en te koud. Er valt niets te beleven in januari en februari. De natuur is doods. Ik zit te veel binnen, de dagen zijn te kort. Ik krijg griep en het duurt veel te lang voor ik me weer fit voel. Kortom er is een overschot aan “te”!

Tot overmaat van ramp heeft een onverlaat een deuk in mijn auto gereden! Nee, hij liet geen visitekaartje achter! Een deuk en lakschade in het portier van mijn  lieve kleine autootje! Die nooit te beroerd is mij ergens warm en zacht en met een gezellig muziekje met een vriendelijke stem heen te rijden! Mijn dierbare autootje die ik bij storm (en ook bij niet al te harde wind voor de zekerheid) zo parkeer dat er geen boom op kan vallen. Zelfs geen tak!

En wat denk je waar is dat gebeurd? In het bos notabene!  Of all places! Wie kan nou niet zijn auto parkeren op een plek waar een zee aan parkeerplaats is? Welke debiel knalt er zomaar tegen mijn auto op?

Of was het de wielrenner, die gepakt in een strak, fel wielrennerspakje met dito helm op het weggetje naar het bos hinderlijk in het midden van de weg bleef rijden? Die uiteindelijk wat naar rechts ging, maar die toen ik hem wilde passeren toch ineens een zwabber naar links maakte. Toen moest ik even toeteren. Voor zijn eigen veiligheid (nee, voor de veiligheid van mijn autootje!). Misschien schrok hij zo van dat TOET! dat hij, later mijn auto passerend, uit boosheid een schop tegen mijn auto gaf? Dan hoop ik dat hij nou thuis zit met een gebroken teen! Voet!