De zon scheen en het zag er vriendelijker uit dan bleek toen we buiten stonden. Een gure wind deed ons huiveren. Maar we hadden het plan opgevat naar de Drunense Duinen (vlak bij de Efteling) te gaan, dus we vermanden ons en trokken de kraag tot over de oren!
Ik was er al zeker 20, 25 jaar niet geweest.

Het is nogal een arm bos bij de duinen. De bomen staan erbij of ze ieder moment kunnen omvallen. Wat nog wat leven in de brouwerij bracht waren de vele kleuren groen van de mosjes.

Het zou me niet verbazen als dit mos varenmos heette!

Ik kwam vlak langs het pad een hele verzameling bekermos tegen. Wat is dat toch een eigenaardig buitenaards spul! Ik zag dat er bovenop de bekertjes nog weer nieuwe bekertjes groeiden!

Ik had deze keer bedacht zo’n rubberen kniebescherming mee te nemen die je normaal gebruikt voor in de tuin. Dubbelgevouwen paste ‘ie mooi in mijn rugtasje. Geen vieze, natte knieën deze keer dus. Wel moest ik er bijna bij gaan liggen. Ik vind het met deze lichtomstandigheden bijzonder moeilijk scherp te stellen. Door de lens zie ik niet echt geweldig goed of wat ik in beeld heb ook goed scherp is, daarbij komt dat het op een fractie van een milimeter aankomt. Een ademhaling, een klein briesje, de minst geringste beweging is goed om onscherpe foto’s te krijgen.

Voor dit mosje kon ik rechtop blijven staan. Het lag als een speldenkussentje op een bijna horizontaal lopende tak.

Er lag nog best veel sneeuw. Het kraakte ouderwets onder onze voeten.