Aan het eind van de wintermiddag, als de zon de wolken rood kleurt, op weg naar down-under, waar de mensen weer wachten op de verzengende hitte, dan lijkt het wel of de warme gloed de vogels extra actief en vrolijk maakt. 

Omdat ik hoog woon heb ik vrij zicht op de lucht. Wat mij altijd weer verbaast en verwondert, is de choreografie van de dansende vogels. Alsof er een dirigent het moment aangeeft dat ze met z’n allen naar links, naar rechts, vanuit het middel uitwaaierenend, omhoog gaan. Is het een collectief brein dat dit aanstuurt? Het is onmogelijk dat de beweging van één vogel dit aanstuurt, daarvoor gaat het te snel, te soepel.

Bij vissen gebeurt hetzelfde. Niet dat ik mij onder water heb begeven om dit te bewonderen, maar wel vaak in natuurfilms gezien. Het is echt kunst. Het ene moment is de vlucht vogels of de school vissen een zootje ongeregeld, dan opeens lijkt het wel één geheel te zijn. Ze vormen een dikke stip in de lucht, of bij vissen in het water, dan ineens waaiert het heel geleidelijk uit. Ieder dier weet zijn plek en met z’n allen vormen ze één geheel. Prachtig is dat. De vogels die ik vandaag fotografeerde waren “vrij”.

Misschien lukt het me eens een filmpje te maken van de dans van de vogels. Zolang ik zo hoog woon heb ik die gelegenheid.