Ik word erg somber van het binnenzitten. En van het naar buiten kijken. Het is somber. Grijs en nat. Op het moment dat ik dit schrijf komt er wat tekening in de lucht. Zou de zon nog doorkomen?
De eerste maand van het jaar is al bijna voorbij, gelukkig want ik hou niet van de maand januari, maar nog steeds dateer ik mijn foto’s 2007. Ik moet nog heel wat mapjes hernoemen!

Ik heb erg behoefte aan frisse lucht en loop een rondje langs de sloot. Vreemd zonder hond. Ik bel naar mijn werk om te zeggen dat ik dolgraag zou willen werken maar dat ik me nog flut voel. Ik kan voorlopig de helft van mijn normale uren werken, en dat is een uitkomst. Ik heb namelijk het idee dat ik er in blijf hangen.

Buiten zag ik veertjes. En zwanen. De familie zwaan lijkt nu opgebroken. Vader en moeder zijn nog bijelkaar en ik zag twee jonge zwanen bij elkaar. Waar de andere drie zijn weet ik niet, ik zag ze niet. Het schijnt dat het van de een op de andere dag gebeurt. De ouders beslissen dat ze het op eigen kracht moeten gaan doen. En ze verjagen het jonge grut. Kennelijk knijpen ze voor wat betreft twee van hun vijftal nog een oogje dicht.

Het koste wat moeite ‘m van mijn vinger te krijgen, dus ik laat ‘m maar gelijk af ook. De ring van mijn moeder. Ze wilde dat ik ‘m zou hebben na haar dood, en en ik kreeg ‘m een jaar of twee voor haar dood. Ik heb ‘m kleiner laten maken en ben ‘m gaan dragen, hoewel de ring niet echt mijn smaak is. Bovendien blijf ik regelmatig ergens achter hangen met de punt.

Uitgebloeid. Een los bloempje is uit de bos op het bureau gevallen. Ook de tulpen geven het op. Het wordt tijd voor een fris bosje!

Tja, katjes zijn wilgen. Wilgen willen wel.

Ik lig nog het grootste deel van de dag. Ik droom van lange wandelingen in een voorjaarsbos. Met rechte rug, de frisse lucht van de bomen inademend.
Buiten hoor ik sljrrrp-sljrrrp, het rubber van de autobanden over het natte asfalt. De lucht is egaal grijs. Eerder vandaag leek het alsof het het zou gaan sneeuwen. Daarna leek de zon er wel doorheen te willen komen.
Vriendlief is ook ziek. Het weekend heeft hij mij nog liefdevol verzorgd, nu ligt hij thuis in zijn eigen bed. We kreunen elkaar af en toe wat bemoedigende woorden toe, over de telefoon. Meestal gevolgd door een hoestsalvo.
De katten komen regelmatig aan me snuffelen. Ze lopen even over me heen, alsof ik een onderdeel van het meubilair ben geworden!
Het is genoeg geweest! Beter worden!!! Ik wil in dat bos wandelen!

Al sinds het weekend staat er een mooie bos tulpen in de woonkamer. Ik heb daar vanuit de ziekenboeg de hele dag zicht op. Vandaag liet de zon zich zien en scheen over de tulpen heen.
.

Hieronder een tweede foto, die ook mislukt is, maar net iets meer laat zien.

(meer…)

De griep heeft hier toegeslagen. Lamlendig lig ik op de bank zielig te zijn. Gelukkig wordt er goed voor me gezorgd.

Omdat de katjes nu zo mooi zijn heb ik me even in het zweet gewerkt om deze erop te zetten.

 De andere katjes liggen samen in Zinzi’s mandje.

Bij het fotograferen in huis heb ik een ernstige handicap. Vooral als het om bloemen gaat. De handicap heet Poema. Bij het fotograferen van de bloemen moest ik eerst Poema en toen Maya naar het balkon verbannen. De zon scheen, frisse lucht is goed voor ze.

Bloemen zijn altijd erg interessant. Regelmatig vind ik een verpieterde bloem op de grond die uit een bos in de vaas is getrokken. Als IK belangstelling heb voor de bloemen wil Poema liever dat ik hem fotografeer. De bloemen krijgen kopjes, ik krijg kopjes, er verschijnt een groot rood ding in beeld, kortom het is ondoenlijk te fotograferen met Poema in de kamer. Nadat ik zowel Poema als Maya op het balkon gezet had, en ik mij weer voor de zoeker boog verscheen opeens Poema wéér in beeld!  Nu achter glas!
Ondanks dat het heerlijk weer was wilden de katten weer naar binnen. Bij Maya is dat al snel, Poema houdt het wat langer uit. Toen ik de takken met katjes die ik in een vaas heb staan, wilde fotograferen gebeurde hetzelfde weer.

Dat Poema graag tv kijkt is hier wel bewezen!

Vandaag gingen we voor het eerst zonder Zinzi wandelen.
Geheel bij toeval kwamen we in een bosgebied dat ooit in het bezit was van Henriette Roland Holst. Zij schonk het aan Natuurmonumenten.

Een prachtig en rustig gebied. Een bosgebied waar niets aan gedaan wordt, wat omvalt blijft zo liggen. We hoopten een beetje op het weer van gisteren toen prachtige luchten te zien waren, maar het bleef toch een beetje bij, op z’n best, een flauw zonnetje. We komen hier zeker vaker, het is een minuutje of 20 met de auto vanuit Breda en het moet er in alle andere seizoenen prachtig zijn!