De laatste dagen heb ik mijn camera voornamelijk gericht op banken en stoelen, kasten en kleden, tafels en lampen. Op plattegrondjes en prijskaartjes, op kleuren, materialen en afmetingen. Maar voor een groot deel zijn we eruit. In het begin zagen we door de bomen het bos niet. Mijn benen en met name voeten hebben flink geleden. We troffen verkopers die alleen maar zo snel mogelijk wilden verkopen en verkopers die eerlijk en kundig  adviseerden. We kwamen in zaken waar, althans ik, gek werd van het felle licht gericht op de meubels en zaken waar we uren konden ronddrentelen, zo gezellig was het er. We moeten het er maar voor over hebben. Wat zullen we straks heerlijk wonen!

al mijn bezoekers hele fijne kerstdagen toe!

Een van de leukere herinneringen aan mijn lagereschooltijd zijn de biologie lessen. Om een beetje feeling met de natuur te krijgen namen we een aantal bonen en maispitten en lieten die in een bedje van natgehouden watjes ontkiemen. Het gehele proces diende met kleurpotloden te worden vastgelegd. Ik heb toen al geleerd dat de beste methode om iets goed waar te nemen, is het te tekenen. Regelmatig krijg ik nostalgische gevoelens en probeer het weer uit. Op het moment liggen weer wat witte bonen in een schaaltje op een vochtig bedje.

Al gauw hadden mijn twee roofdieren het in de gaten, en op een moment lagen van de vijf bonen, er nog maar één in het schaaltje! Een zoektocht langs de keukenvloer bracht er drie weer terug, eentje bleef er spoorloos en is, hoop ik, uiteindelijk in de stofzuiger verdwenen. Ik plaatste een omgekeerde glazen pot, bij wijze van stolp, over het schaaltje, en het groeiproces kon ongestoord verdergaan. Toen de blaadjes verschenen en ik ze wilde gaan fotograferen zat Poema al gauw bij me. Terwijl ik door de macrolens tuurde, gericht op een boon, verdween deze opeens vliegensvlug uit beeld. Ik kon nog net voorkomen dat de boon op roodgestreepte pootjes de kamer uitwandelde.

Vanochtend scheen al vroeg de zon! Dat was even een meevallertje! Ik wierp een blik naar buiten en ooooooohhhh…. wat was het mooi!

Ik ging het balkon op om een foto te maken en even later ook vanaf de galerij. Niet veel later klonk een hartverscheurend gemauw. Na alle kamer- en kastdeuren te hebben geopend, bleek Maya op het balkon te zitten. Klappertandend en mopperend kwam ze weer naar binnen. Weer hoorde ik gemauw. Ik wist nu waar ik moest zoeken en deed de voordeur open waarna Poema kwam binnenwandelen….
Ik zag dat haast geboden was. De zon zou de rijp en ijs wel eens snel laten smelten. Ik kleedde me provisorisch aan, haalde een borstel door mijn haar en pakte de camera. Zinzi moest ook nog uitgelaten worden en die ging mee. Maar niet van harte want ze vond dat de volgorde verkeerd was, eerst eten, dán wandelen, en ik moest haar min of meer meetrekken. De wereld was veranderd in een sprookje!

Hortensia’s zijn altijd een dankbaar onderwerp om te fotograferen. Welk seizoen ook, ze zijn altijd mooi.

Hieronder nog meer winterse tafereeltjes….

(meer…)

Vandaag was mijn herkansing. De camera met twee vers opgeladen setjes batterijen meegenomen, en direct na het werk doorgereden naar waar ik verwachtte dat er wel wat mooie wintertafereeltjes te fotograferen zouden zijn. Het gebied bij Oosterhout waar ik graag kom.
Niet echt helder weer vandaag, beetje heiïg zelfs, maar wel erg sfeervol.

Al gauw zag ik een oudere man aan komen lopen. Hij leek haast te hebben. Aan zijn rechterhand bungelde aan een koordje een camera. Bent u aan’t fotograferen?, riep hij al van een afstandje? Want dan moest ik meelopen want dan wist hij verderop een nog veel mooier plekje. Ik vermoedde dat hij het vennetje bedoelde en liep braaf achter hem aan… Onderweg wees hij me nog een aantal punten vanwaar ik foto’s moest nemen. Kijk, van hieruit, dan die kant op!
Aangekomen bij het vennetje posteerde hij zich op een punt vanwaar hij zo te zien al wat foto-ervaring had. Kijk, hier moet u gaan staan, en dan die kant op richten! Ik deed wederom braaf wat hij van mij verwachtte, tenslotte had hij geen slechte ideeën.

Op het vennetje waren kinderen aan het genieten van de langverwachte en voor deze leeftijdscategorie waarschijnlijk tamelijk onbekende ijspret. Ik waagde mij zelf ook op het ijs, vorig weekend nog had ik hier in de nattigheid staan fotograferen.

Ik begon het na een uurtje bar koud te krijgen, ik moest erg nodig plassen en hevige trek te krijgen in een warme bak koffie. Terug naar de auto en naar huis dus. Morgen gaat het weer zachter worden…. jammer, van mij had het wel iets langer mogen duren…

Ik had vandaag maar eens een camera meegenomen naar het werk. In de lunchpauze stapte ik de kou in en constateerde dat het geen slecht idee was geweest. Het zag er sprookjesachtig uit. Maar al spoedig bemerkte ik dat de batterijen leeg waren. Omdat ik daar natuurlijk altijd rekening mee houd, verwisselde ik ze snel voor een (dacht ik) vers setje. Maar helaas, ook deze gaven aan: Verwissel batterijen…. Ik had de Canon S2 meegenomen vanwege het handzame formaat, maar had deze al een poosje niet gebruikt. Ik haalde net m’n Nokia tevoorschijn, om daar dan wat foto’s mee te maken, toen een collega aan kwam lopen. Ze had een camera in haar hand en was zo lief mij deze, een Canon Ixus 430, even te lenen…. bedankt Ria!

Zaterdag tijdens mijn wandeling, kwam ik ook nog een enkel paddenstoeltje tegen en zag ik kleine mosjes.

We hebben gistermiddag het vestingstadje Heusden bezocht. Bij het binnenrijden bleek net die dag een 17e eeuws handelsfestijn gehouden te worden. Het mooie zonnige weer trok vele bezoekers. Juist de kou maakte het idee dat we ons in de middeleeuwen bevonden nog treffender. Overal stonden vuurkorven waaraan we ons konden warmen en die een rokerige geur veroorzaakten. Paarden dampten evenals hun uitwerpselen. Helaas tref je daarvan hierbij geen foto’s aan. Door de drukte werd de sfeer op de foto’s ernstig onderuit gehaald door de vele 21e eeuwse bezoekers, en belemmerden zij een vrij uitzicht. In de haven was het rustiger.

Om 10 over 4 maakte de zon, roodgloeiend, aanstalten ons weer te verlaten en reden we weer naar huis.