Ik ben nog steeds in de lappenmand. Of weer misschien. Afgelopen donderdag ging ik weer werken, in het weekend voelde ik het al, maar negeerde het. En maandag heb ik me op het werk ziek gemeld en naar huis gegaan. Een hardnekkig zomergriepje.
Als je ziek thuis bent wordt je gebeld door je supervisor. In het begin, toen dit pas ingesteld was, dacht ik in mijn onnozelheid nog dat het belangstelling was. Maar ik krijg steeds meer het gevoel dat het meer een kwestie is van: hup wordt eens beter! Ik ga me bijna schuldig voelen dat ik niet in coma lig en toch nog thuis ben. Als ik een rustig baantje had zou ik makkelijker beginnen, en als je niet afgerekend werd op het aantal ziekmeldingen (in plaats van het aantal dagen verzuim), zou ik gewoon weer beginnen en zien hoe het loopt.
Nu dus de hele week weer thuis en op een enkel rondje rond de flat met de hond ben ik niet buiten geweest.
Tot vandaag dan. Ik werd gek van het binnen zitten, ik wilde de buitenlucht proeven! Het weer zag er heel goed uit, (ondanks dat het vrijdag de 13e is) en ik ben een half uurtje met de hond gaan wandelen. Wat is dat heerlijk, de buitengeluiden, de buitenlucht, het gras voelen, de vogels, de eenden en de hommels horen. Dat mis je als je binnen zit, ook al staat bij mij de balkondeur altijd open. Het is toch anders.
Als ik geen betaalde baan meer nodig heb ga ik vrijwilligerswerk doen. Ik ga zieke mensen ophalen vanuit hun ziekenhuis bed, ik zet ze in de rolstoel, en we gaan lekker wandelen! Je zult eens zien hoeveel sneller deze mensen beter zijn!