In Nederland zijn de bermen bezaaid met de kleuren geel, oranje, wit en rood. Af en toe iets blauws er tussen door.
Een van de mooiere herinneringen aan mijn jeugdjaren zijn de violet/paars gekleurde bermen van Zuid Afrika. In de dorre, droge grond waar je niet verwacht dat er veel kan groeien wuifden in de zachte wind velden cosmos (cosmea) in alle tinten paars, van dieprood tot paars, en lila tot wit.
Het was altijd een prachtig gezicht. In die tijd (ik heb het over de jaren zestig in het uitgestrekte Zuid Afrika) reden er nog niet veel auto’s, en als mijn vader 80 reed was dat al een aardig vaartje. Met die snelheid kon je makkelijk met je hoofd uit het raam hangen. De wind blies je haren uit je gezicht en je wimpers in je ogen, en daar tussendoor zag je de mengeling van al die kleuren voorbij komen … the colour purple.
Vele jaren later zag ik de film The color purple en zag daar, waar het zich afspeelt in Afrika, de velden cosmos: ” The color purple stands for the beauty of the fields and flowers surrounding these poor people.”
In mijn eigen tuin probeerde ik altijd zo veel mogelijk en met zoveel mogelijk verschillende kleuren cosmos te laten groeien, maar zo mooi en zo veel als ik in die dooie, dorre bermen zag, lukte het in mijn vertroetelde tuin niet.