Genietend van zon, zee en strand op Texel kreeg ik de telefonische smeekbede van mijn dochter Malou om alsjeblieft iets aan “die kat” te doen. Met “die kat” bedoelde ze Maya, en met “iets” bedoelde ze steriliseren.
Maya was al een paar dagen hevig krols, en dan kun je je lol op.
Ik besloot, fris doorwaaid, nu maar eens niet meer uit te stellen en de daad bij het woord te voegen. Woensdagochtend togen Maya (in de kattereiskoffer) en ik per auto naar (voor haar) onbekende oorden. Maya lag lekker relaxed in haar koffer naar buiten te kijken, en ik zag haar denken: “ZO, nu ga IK ook eens met Margo op vakantie!”

Och arme…. Ik leverde haar af bij de dierenarts en aaide haar nog even met één vinger door de spijltjes. Dag Maya!

Donderdagmiddag na mijn werk haalde ik haar weer op. Maya lag als een zielig hoopje in de kennel. De assistente had me al verteld dat Maya het daar NIET leuk vond!
We gingen weer de koffer in (as a matter of speaking) en in de auto richting huis. Deze rit was Maya aanmerkelijk minder in haar nopjes. Thuis verstopte ze zich direct.
Ik zag haar denken: “Met JOU wil ik NIETS meer te maken hebben!!”

Het was al voedertijd en Maya kwam uit haar schulp want ze was inmiddels wel uitgehongerd. Daarna verdween ze weer. Mijn roepjes beantwoordde ze niet. Ze keek me slechts aan met een blik van: “Je kan de pot op!”

Maar ‘s nachts werd ik wakker, wat voelde ik?? Er lag een warm bolletje kat tegen mijn buik aan!
We zijn weer vriendjes!