Vanochtend om zeven uur keek ik uit het raam. Ik zag niets. Het was zo mistig dat het leek alsof ik door matglas keek.
Ik draaide me weer om in mijn bed, maar zag wel dat het steeds lichter werd.
Om acht uur scheen de zon heel voorzichtig en de mist was zo goed als verdwenen.
Ik nam de EOS 300 met macrolens, en de hond mee en liep richting sloot. Het glinsterde me aan alle kanten tegemoet.
Iedere grasspriet was veranderd in een fel flonkerend lantaarnpaaltje.
Het is nog zo vroeg dat het overal stil is. Het is een betoverend schouwspel.

Een vliegje is net wakker. Er hangen nog druppelstjes aan hem o.a. aan zijn kontje.

Ik vind het een prachtig gezicht, al die sprieten met flonkerende druppels.

De madeliefjes waren ook net ontwaakt. Enkelen hielden zich nog gesloten – laat mij nog maar even slapen- anderen keken al nieuwsgierig naar de nieuwe dag.

De pinksterbloemen staan er ‘s ochtends ook zo fris en vrolijk bij.

Een veertje, gevangen door een paar grassprieten is nog zwaar van de druppeltjes, een ander is al drooggewaaid.

Een pluizenbol, die net in de zon kwam te staan zit ook nog vol druppeltjes.

Inmiddels lopen er al meer mensen rond, hun hondjes uit te laten, er komen steeds meer geluiden.
De betovering is verbroken, we gaan weer naar huis.