Ik kon het niet laten de camera op de bos ranonkels te richten. Omdat het geen winter is en geen voorjaar, lijkt het al zomer als ik naar de warme gloed kijk!

Het ene moment denk ik dat ik zo goed als beter ben, even later voel ik mij weer een wrak. Nou-ja beetje overdreven misschien, maar ik ben te ongeduldig, zodra ik me iets beter voel wil ik naar buiten, achter de pc zitten, dingen doen. En dan voel ik dat het te voorbarig is.
Gisteren kreeg ik een bosje oranje ranonkels, de avondlucht was rood, kortom ik kon het niet nalaten een rood logje te maken!

Voor de tweede keer dit jaar alweer ben ik in de lappenmand. En net als vorige keer uitgerekend als ik een paar dagen vrij heb.
Mijn troost is dat het geen mooi weer is, het lokt dus niet naar buiten, maar het schilderwerk dat binnen nog op mij wacht wordt weer vooruit geschoven. Omdat het bloed gaat waar het niet gaan kan heb ik mijn bloemen op de foto gezet. Het zijn droogbloemen.

Soms voel ik me net Sherlock Holmes, als ik door het gras kruip met mijn macrolens.
Ik zie, ik zie wat jij niet ziet! De mensen zullen af en toe wel denken, als zij mij in een ogenschijnlijk oninteressant stukje gras zien duiken, op de knieën, kont omhoog, echt elegant zal het er niet uit zien, en voor gek zal ik ook wel worden versleten
Maar dat boeit me allemaal niets! Wat me wel boeit is wat ik zie door de lens, en ik geniet er van om dingen te zien die je niet ziet als je daar niet speciaal moeite voor doet.

Kijk eens naar het veertje. Het is echt een heel klein veertje, en als je het uitvergroot zie je dat het veertje uit veertjes bestaat. Nu zou ik alleen nog de haartjes van het veertje in het veertje willen vergroten… want gaat dat dan eindeloos door??

Oh ja, deze foto’s zijn gemaakt met de EOS 300D met de macrolens en een tussenring.